Η τοπική παραπολιτική ορολογία εμφανίζεται εξαιρετικά πλούσια και ευρηματική όταν αναφέρεται στις κακοδαιμονίες της πόλης. Κατά καιρούς έχουν ακουστεί φράσεις όπως ‘το σύστημα Αλέκου’, ‘η καμόρα’, το ‘φάντασμα της πόλης’, ‘Θωμαίδιο πνεύμα’, ‘η μπίχλα’ και πολλά άλλα, καθόλου γοητευτικά  και ευπρεπή, για την αυτοδιοικητική ζωή της πόλης. Είναι γεγονός ότι οι αναφορές αφορούν κυρίως τους συνεργάτες, το περιβάλλον των δημάρχων και δημοτικούς συμβούλους παρά τα ίδια τα πρόσωπα των δημάρχων. Η παρατήρηση ότι συγκεκριμένα πρόσωπα έχουν μία διαρκή, πολυετή σχέση με το Δήμο χωρίς να είναι δυνατή η διαρκής προσφορά και παραγωγή έργου απλώς αποδεικνύει ότι, για διάφορους λόγους ο κάθένας, υπάρχουν επαγγελματίες της αυτοδιοίκησης. Θα προσέθετα ότι τελείως ‘συμπτωματικά’, είναι οι ‘απαραίτητοι’ που ξέρουν να εκλέγονται να φέρνουν τις ψήφους που απαιτεί μία εκλογική νίκη.

-> Την ώρα που οι δήμαρχοι αποδέχονται την έλλειψη στελεχών ως μία από τις αιτίες της ένδοιας έργου, παραπονούνται οι ίδιοι για την ένδεια ενεργών πολιτών ώστε να προκριθούν στελέχη. Οταν όμως φτάνει η ώρα της επιλογής των στελεχών, δεν φαίνεται να υπάρχουν πολλοί πειρασμοί … Οι δυνατοί ψηφοσυλλέκτες, οι διαπλεκόμενοι και οι κομματικοί παράγοντες θα στελεχώσουν τον κορμό των ψηφοδελτίων. Οι περισσότεροι θα είναι δημόσιοι υπάλληλοι, εύποροι τοπικοί παράγοντες ή επαγγελματίες, νέοι συνταξιούχοι κλπ. Οι εξαιρέσεις θα υπάρχουν πάντα για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Με αυτό το τρόπο, επιβεβαιώνεται πλήρως ο blogger ‘Δημοτικά Σχόλια’ που αναρωτιέται τι νόημα έχει η επιλογή του επικεφαλής μίας παράταξης ή του ικανότερου Δημάρχου όταν εκλέγονται μονίμως οι ίδιοι δημοτικοί σύμβουλοι ? Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι κατά την προεκλογική περίοδο, ο αποτυχημένος βίος των δημοτικών συμβούλων μετονομάζεται σε αυτοδιοικητική εμπειρία που μετριέται με βάση τα χρόνια παρουσίας στο Δημοτικό Συμβούλιο και όχι τα συγκεριμένα επιτεύματα και τις ακριβείς επιδόσεις τους.

-> Ο όρος ‘αποτυχημένος βίος’ ακούγεται ίσως υπερβολικός αλλά είναι σαφέστατα επιεικέστερος από την ένταση των προβλημάτων που δεν έχουν επιλυθεί για πολλές δεκαετίες. Δυστυχώς, μόνον οι εταιρείες αξιολογούν εκ του αποτελέσματος με βάση αντικειμενικά κριτήρια και στόχους. Η πολιτική έχει τρόπους να κάνει το μαύρο άσπρο, να μεταθέτει ευθύνες αξιοποιώντας το πολύπλοκο διοικητικό σύστημα και να χρησιμοποιεί πελατειακές σχέσεις οι οποίες αλλοιώνουν τα κριτήρια αξιολόγησης προσώπων. Θα μου ήταν αδιανόητο να αισθάνομαι επιτυχημένος μάνατζερ ενός Δήμου αν μετά από 4 ή 8 χρόνια δεν είχα λάβει πολιτικές αποφάσεις και δρομολογήσει λύσεις για τα σκουπίδια. Θα θεωρούσα αυτονόητη υποχρέωση να παραδώσω σε έναν νεώτερο με φρέσκες ιδέες, περισσότερο ενημερωμένο επί των εξελίξεων και θα φρόντιζα να παρέχω αθόρυβα τις συμβουλές μου εφόσον έκρινα ότι αυτές χρειάζονται.

-> Αν όμως σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν βουλευτές που κυριολεκτικά ‘σέρνονται’ για να πάνε στο κοινοβούλιο, ακούγεται ίσως άδικο να στερήσει κανείς τη δυνατότητα προσφοράς από κάποιους ενεργούς πολίτες. Αν όμως ήταν έτσι τα πράγματα, τότε που βρίσκονται οι 250 υποψήφιοι σύμβουλοι των τελευταίων δημοτικών εκλογών ? Πως συμμετέχουν στα κοινά και πως προσφέρουν ? Η συμπολίτευση έχει την ευθύνη αν και αξιοποιεί πλήρως τους φίλους της στα νομικά πρόσωπα. Πρέπει όμως να παρατηρήσω ότι ο βίος των παρατάξεων της αντιπολίτευσης συνεισφέρει τα μέγιστα στην ένδεια ενεργών πολιτών. Εμφανίζονται με μία μόνιμη μιζέρια που αποθαρρύνει τον ενεργό ρόλο προβάλλοντας ως άλλοθι το γεγονός ότι δήθεν δεν προχωράει τίποτα. Η αλήθεια είναι ότι όταν οι ίδιοι δεν ανταποκρίνονται στο ρόλο τους, επικαλούνται τη μιζέρια. Οταν κάνουν έστω και κάτι ασήμαντο, το παρουσιάζουν με πανηγυρικό τρόπο. Με ενδιαφέρει παρά πολύ τι κάνει η εκάστοτε αντιπολίτευση διότι κάποια στιγμή θα γίνει δημοτική αρχή και έχει σημασία να αξιολογεί κανείς αν είναι σε θέση να κάνει τη διαφορά.

-> Τα εύλογα παράπονα και οι ανησυχίες των πολιτών που τεκμηριώνονται καθημερινά μέσα από τις εικόνες της πόλης δείχνουν ότι το αυτοδιοικητικό σύστημα νοσεί με σημαντική ευθύνη των ίδιων των πολιτών. Αν δεν τους αρέσουν οι επιδόσεις μίας Δημοτικής Αρχής, ο μόνος τρόπος είναι η εφαρμογή της λογικής του παράλληλου Δήμου που προτείνει, σχεδιάζει, αποκαλύπτει και ανατρέπει δια του παραδείγματος. Ο αντίπαλος δεν είναι πρόσωπα αλλά νοοτροπίες και κατεστημένες πρακτικές που θεωρητικά είναι απλό να καταγγέλλονται αλλά πρακτικά δεν είναι απλό να ανατραπούν. Ο ‘παράλληλος Δήμος’ ζει με το προβληματικό σύστημα ιδεών, το μαθαίνει, συνθέτει, παράγει πρόταση και προιόν διαχείρισης. Η παρωχημένη αντίληψη ότι η συμπολίτευση διοικεί και η αντιπολίτευση κρίνει αφορά την αντιπολίτευση του καφενείου που δεν απαιτεί ενεργούς πολίτες, προτάσεις, δράσεις κλπ. Ο καταστροφικός λόγος αποθαρρύνει την ενεργό δράση και απλώς συνεισφέρει στη διαμόρφωση συνθηκών πόλωσης άνευ ουσίας. Η εικόνα είναι πιο ισχυρή από τον στείρο αντιπολιτευτικό λόγο. Υπάρχουν ισχυροί θεσμοί αλλά ανίσχυρες τακτικές και πολιτικές. Ο ‘παράλληλος δήμος’ είναι η νέα μορφή αντιπολίτευσης αλλά ταυτόχρονα ο δύσκολος δρόμος. Μόνο τότε οι πολίτες αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Συμπτωματικά και ο Δήμος. To δοκιμάσατε ?

Λάμπρος Κωστάρας