Εμένα δε μ’ αγάπησαν γυναίκες παθιασμένα

δεν έγινα  ο ήρωας ρομαντικών μυθιστορημάτων

δεν έχω πανοπλία ιππότη Αναγέννησης

του Σαίξπηρ δεν υπήρξα γόνος των Μοντέγων

ούτε μοιραίος του κινηματογράφου

των σεναρίων ο απόλυτος του έρωτα το πρότυπο

ποτέ μου δεν τις συγκίνησα

ποτέ δε δάκρυσαν

ποτέ ο λυγμός δεν εμφανίστηκε στο λαιμό τους

όταν έλεγα στις γυναίκες

αντίο, τώρα αποχωρώ.

Καθρέφτισμα του Βέρθερου είμαι

ο τραγικός ενός κεραυνοβόλου

τα πάθη μου του ρομαντισμού η έκφραση

η Λότε να σωπαίνει

στην καταδικασμένη μου αγάπη

να θέλω

να θέλω

αλλά ο καταναγκασμός όταν σωπαίνει

με οδηγεί στο σεβασμό μια αυτόχειρας κίνησης.

Αδιέξοδη η εξιδανίκευση, αλλά απαραίτητη

ξοδεύω τα συναισθήματα

χωρίς ανάσα αντέχω τον πόνο της απόρριψης

τη μνήστευση υπομένω

της αγαπημένης μου

απομακρύνομαι από τον εαυτό μου

αλλά φθείρομαι στην άρνηση,

ανάμεσα στο όχι των χειλιών της.

Μένω αδρανής

πόσο ψέματα τα λόγια της αγάπης

των ποιητών της έξαρσης ακραίων καταχρήσεων

δε λυτρώνει, καταδικάζει

και είμαι στη μελαγχολία σύντροφος

στην ανία φίλος

σε αυτό που επιζητώ απόμακρος.

Οι λέξεις μου στις επιστολές

με οδήγησαν στον αφανισμό

πόσο με τυραννά αυτό το βλέμμα σου

το λίκνισμα στη μέση σου

γιατί δε με ακούς

γιατί ακόμα δε διαβάζεις αυτά που λέω

δες…

η πυρίτιδα στο χέρι μου, μια προοικονομία.

Είμαι η ρυτίδα του ρομαντισμού

η εξέλιξη είναι και ο θάνατός μου

είναι η φύση μου να επιθυμώ το μεγάλο

και να μην κατακτώ πέρα από το φανερό

πάλι να θέλω

να θέλω…

Τα λεπτά περάσαν

ο θάνατος είναι ακόμα εδώ

άξιος συνεχιστής

αδελφός του έρωτα.

Αυτές οι αγάπες μού ταιριάξαν

όλες όσες με οδήγησαν στο τέλος

πέθανα, τόσες φορές,

απόψε πεθαίνω για πάντα…

Κατακερματισμένος και Τρελός

ανήκω στα Απομνημονεύματα

στην απελπισία του Φλομπέρ να μοιάζω

εκεί που τάχθηκε από πριν

μαζί του κι εγώ κάπου βρίσκομαι.

Ανάμεσα στις σελίδες του διηγούμαι με οργίλη

το εξιδανικευμένο υποσκάπτω

γιατί ποτέ δεν είχα τους τέλειους ελιγμούς

την ευλυγισία της ελκυστικότητας

να καταστήσω το αγαπημένο

δικό μου λάφυρο

υφαρπαγής και νομίμου θέσεως περιουσία μου.

Δεν ήμουν έτοιμος να δράσω

η άσπρη γραμμή που μου υποδείχτηκε να διαβώ

σβήστηκε στην ποικιλία της ορμής

έχασα τον προσανατολισμό μου

ο ήλιος δεν ανέτειλε κι εγώ ήμουν αποξενωμένος

με στίγματα, με σημάδια αναγνωριστικά

και το δάχτυλο των άλλων των ανθρώπων

να δείχνει “άρον άρον”

γιατί; γιατί, ρωτώ κι εγώ.

Είμαι μέρος των Απομνημονευμάτων

είμαι ο ίδιος Τρελός

που περιφέρεται σε έναν κόσμο που δεν του ανήκει τίποτα

που ζητά νερό και βρέχει το στόμα στο σφουγγάρι.

Είμαι δυστυχής γι’ αυτά που μπορώ να έχω

μα δεν τα αισθάνομαι

είμαι δυστυχής για ό,τι κατακτώ

μα δεν το καταλαβαίνω.

Είμαι αναίσθητος, η θλίψη μόνο είναι η αίσθησή μου.

Βουβός ο πόνος μου

παρασυρμένος στου Φλομπέρ την αντίδραση

για το συναίσθημα το φρικαλέο

την άνιση ευθύτητα

τα χέρια να απλώνω να σε πιάσω

και ν’ αγγίζω

το τελευταίο βήμα της αποχώρησής σου.

ΑΚΗΣ ΠΑΡΙΣΙΑΔΗΣ

Σχετικά άρθρα:

1. ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ !
2. ΜΕΣΣΗΝΙΑ : ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ