Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
Η αιτιολογία της παιδικής κατάθλιψης είναι επίσης ένας τομέας πολλών επιστημονικών διαφωνιών…
Οι περισσότεροι βέβαια επιστήμονες συμφωνούν ότι, σε πολλές οργανοποιημένες μορφές, υπάρχει ένα γενετικά κληρονομούμενο ελάττωμα, στο κεντρικό νευρικό σύστημα.
Εξάλλου, έρευνες σχετικά με την νευροβιολογία και την νευροφυσιολογία των παιδιών, έχουν αναφέρει ισχυρές ενδείξεις ορισμένων βιογενών αμυνών όπως η ντοπαμίνη, η σεροτονίνη και η νορ-επιρεφρίνη.
Πρόκειται για τρεις νευρομεταβιβαστές, που στην περίπτωση ενδογενούς - (βιολογικής αιτιολογίας) κατάθλιψης, φαίνεται να παρουσιάζουν πρόβλημα στον μεταβολισμό των κυττάρων.
Ένας άλλος βιολογικός παράγοντας σχετικά με την αιτιολογία της παιδικής κατάθλιψης, φαίνεται να ορίζεται η υπόφυση και τα επινεφρίδια όταν δυσλειτουργούν εξαιτίας της αύξησης της κορτιζόλης.
Οι παραπάνω παράγοντες- όσο και αν έχουν γίνει ισχυροί- δεν μας παρέχουν το σκεπτικό ότι η παιδική κατάθλιψη μπορεί να είναι αποκλειστικά γενετικής αιτιολογίας…..
Την τελευταία δεκαετία ,φαίνεται να υπερισχύουν ως αιτιολογία, οι ψυχοδυναμικές και οι κοινωνικές θεωρίες για την κατάθλιψη.
Αυτές οι θεωρίες κάνουν λόγο για στερητικές εμπειρίες, για μειωμένη αυτοεκτίμηση, για επώδυνα παιδικά βιώματα στο σπίτι ή στο σχολείο από τα οποία εισπράττει το παιδί την αναξιότητα και την απόρριψη..
Σύμφωνα πάντως με τους πιο πολλούς ερευνητές των ψυχοδυναμικών θεωριών, το πρόσωπο που φαίνεται να εμπλέκεται περισσότερο στην αιτιολογία της κατάθλιψης και στα συναισθήματα αναξιότητας που βιώνει το παιδί, φαίνεται να είναι η μητέρα. Η μητέρα ,κυρίως ως παρουσία μέχρι τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του παιδιού, και δευτερουόντως, οι πιθανές- παράλληλα- ψυχοτοξικές και τραυματικές σχέσεις πατέρα - παιδιού όταν εκείνες τροφοδοτούν το τελευταίο με μικρές αλλά σημαντικές εμπειρίες ανικανότητας, έλλειψης πρωτοβουλίας, μείωσης της ευχαριστήσης και αίσθησης ότι η χαρά και το ενδιαφέρον κατακτώνται ολοένα και δυσκολότερα στην καθημερινότητα.
Ένα άλλο σημαντικό σημείο , είναι το πώς το κάθε παιδί βιώνει και ερμηνεύει κάθε είδους απώλεια που επισυμβαίνει στην πραγματικότητα του.
Σε περιπτώσεις απώλειας αντικειμένου-όπου και σηματοδοτείται ένα παιδικό τραύμα, εμφανίζεται μια αντιδραστική κατάθλιψη ,αλλά, αν γίνουν σωστοί οικογενειακοί χειρισμοί και κατάλληλές δηλώσεις, η θλίψη του παιδιού κρατάει μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα…..
Άλλες απώλειες με πιθανή παθογένεια, μπορεί να σχετίζονται με σοβαρά προβλήματα υγείας του παιδιού ή της οικογένεια του, με επικείμενο χωρισμό ή διάσταση των γονέων ,και ,σε αρκετές περιπτώσεις, με πραγματικό πένθος μέσα στην οικογένεια ή στο στενό- φιλικό κύκλο του παιδιού.
Οι απώλειες αυτές, στις περισσότερες περιπτώσεις χρειάζονται ψυχοθεραπευτική παρέμβαση - έστω και βραχύχρονη-για να βοηθηθεί η όλη η οικογένεια, ώστε να κατευθύνει σωστά τις διεργασίες πένθους ,συμβολικού ή πραγματικού.
Δρ. Κουράκης Σήφης
Παιδοψυχολόγος - Νευροψυχολόγος Παίδων (Ph.D) ,
Ψυχολόγος (B.Sc), Παιδαγωγός (B.Sc)
Μεσολόγγι
Τηλ. 26310-51002
Κινητό 6973 236476
e-mail: kourakis123@yahoo.gr
Website: www.e-kourakis.gr , kourakis.blogspot.com
Σχετικά άρθρα:
