Έκθεση Ε΄ Δημοτικού 12-7-1959

Σήμερα η δασκάλα μας μας έβαλε να γράψουμε μία έκθεση με θέμα: Πώς φανταζόμαστε τον κόσμο, μετά από πενήντα χρόνια. Στην αρχή δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου. Τα δέκα μου χρόνια ζωής δε με βοηθάν να σκεφτώ και πολύ ώριμα. Ωστόσο, κι αν δεν έχω την ωριμότητα, έχω να επιδείξω τη φαντασία μου.

Πρώτα θα ξεκινήσω πως φαντάζομαι τη ζωή μου μετά από πενήντα χρόνια. Γιατί κι εγώ είμαι μέρος αυτού του κόσμου. Μετά από πενήντα χρόνια εγώ θα είμαι εξήντα χρονών. Πριν φτάσω τα εξήντα, νομίζω θα έχω κάνει τα εξής:

Πρώτα θα τελειώσω το γυμνάσιο κι αν διαβάζω πολύ θα ήθελα να μπω στην Ιατρική Σχολή, για να δω και από κοντά πως είναι αυτό που ακούω να λεν πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο αυτό βρίσκεται στην Αθήνα κι έτσι θα έχω την ευκαιρία να ζήσω σ’ αυτήν τη μεγαλούπολη και να αφήσω το χωριό μου, τους γονείς μου και τους φίλους μου.

Θα προσπαθήσω να τελειώσω τη Σχολή και να γίνω ένας χειρουργός, που θα βοηθά τους συνανθρώπους του και πιο πολύ αυτούς που δε θα έχουν χρήματα να πληρώσουν τις εγχειρήσεις.

Έπειτα θα υπηρετήσω στο στρατό, μετά θα πιάσω δουλειά σε ένα μεγάλο νοσοκομείο και όταν βρω μια ωραία μια καλή γυναίκα θα παντρευτώ. Θα ήθελα να κάνω δύο ή τρία παιδάκια. Θα κοπιάσω να τα μεγαλώσω κι αν θέλουν ας σπουδάσουν. Έτσι, όταν θα φτάσω στα εξήντα μου θα έχω μια ευτυχισμένη οικογένεια με τα εγγονάκια μου να τα συμβουλεύω. Ακόμα θα έχω βγει στη σύνταξη για να ξεκουραστώ και θα ήθελα όλοι οι ασθενείς μου να με θυμούνται με αγάπη.

Νομίζω ότι αυτά που φαντάζομαι για τη προσωπική μου ζωή, λίγο πολύ όλα τα παιδιά θα τη φαντάζονται και θα την εύχονται. Παρακάτω θα ήθελα να γράψω, όχι πως νομίζω ότι θα είναι ο κόσμος μας μετά από πενήντα χρόνια, αλλά πως τον ονειρεύομαι. Ας με συγχωρέσει η δασκάλα μου αν βγω εκτός θέματος. Αλλά παιδί είμαι και θέλω να κάνω όνειρα.

Πρώτα πρώτα, μετά από πενήντα χρόνια, οι στρατοί του κόσμου θα έχουν παραδώσει τα όπλα τους μπροστά στο βωμό της ειρήνης και θα τα έχουν καταστρέψει. Θα υπάρχουν συνθήκες που θα απαγορεύουν την κατασκευή άλλων φονικών πραγμάτων. Γιατί όπως μου είπε ο πατέρας μου ιστορίες από τον πόλεμο με του Ιταλούς και τους Γερμανούς ο πόλεμος είναι άγριος και εγώ τον φοβάμαι.

Οι στρατιώτες δε θα κρατούν όπλα, αλλά λουλούδια και θα αγωνίζονται για το καλό των πολιτών τους. Όλοι θα ζούμε με αγάπη και ασφάλεια. Το περιστέρι της ειρήνης θα πετά για πάντα στους ουρανούς μας.

Μετά οι άνθρωποι δε θα πεθαίνουν από αρρώστιες, δε θα δημιουργηθούν άλλες αρρώστιες, αφού οι επιστήμονες θα έχουν βρει το φάρμακο που καταπολεμά κάθε ασθένεια.

Τα παιδάκια που τώρα πεινούν σε διάφορες χώρες θα ζουν με ευημερία και θα απολαμβάνουν κάθε καρπό από τον κόπο τους. Δε θα δουλεύουν πολλές ώρες και θα πληρώνονται λίγο. Οι σύγχρονοι δουλέμποροι και τα σκλαβοπάζαρα θα έχουν εξαφανιστεί. Όλα θα χαμογελούν, όλου θα έχουν χρόνο να χαμογελούν.

Δε θα υπάρχουν άνθρωποι που δε θα ξέρουν να διαβάζουν και θα καλλιεργούν το πνεύμα τους για το καλό του συνόλου.

Άλλα όχι μόνο σε αυτά τα σύνθετα πράγματα θα υπάρχουν αλλαγές, αλλά και στα πιο καθημερινά.

Πιστεύω πως αυτό το μεγάλο πανί που το λεν κινηματογράφο θα το βλέπουμε μέσα στα σπίτια μας, σε πιο μικρό σχήμα βέβαια. Και δε θα είναι μόνο άσπρο μαύρο, αλλά γεμάτο χρώματα.

Κάρα και ζώα δε μας βοηθάν πλέον στο χωράφι, αφού θα υπάρχουν μεγάλες μηχανές, που θα κάνουν αυτές τις δουλειές των αγρών κι έτσι οι αγρότες θα γλιτώνουν και χρόνο και κούραση.

Οι επικοινωνίες θα φτάσουν σε ένα τέλειο επίπεδο και όχι μόνο θ’ ακούμε από το τηλέφωνο το συνομιλητή μας, αλλά θα τον βλέπουμε όπου κι αν βρίσκεται.

Θα έχουμε κατακτήσει όλο το σύμπαν, θα μάθουμε τα πάντα για τους άλλους πλανήτες και θα έχουμε φτάσει πολύ κοντά στο μυστικό της ζωής. Θα έχουμε βρει το κλειδί που ξεκλειδώνει καλά κρυμμένα μυστικά.

Θέλω να ελπίζω πως όλα αυτά θα συμβούν. Νοιάζομαι για το καλό και το επιδιώκω. Από τη δική μου πλευρά θα κάνω αυτό που μπορώ. Η γενιά μου θα παλέψει να διορθώσει λάθη και παραλείψεις της προηγούμενης γενιάς.

Στέκομαι και κοιτάζω πίσω και μετά κάνω ένα βήμα μπροστά και κοιτάζω μπροστά. Πίσω μου αναμνήσεις άχρωμες που με απωθούν, μπροστά μου εικόνες θολές που με καλούν να τις ζήσω. Πρέπει να κάνω τις θολές εικόνες, εικόνες με χρώματα. Εκεί ανήκει η ζωή μου, εκεί μ’ έταξε η μοίρα να ζήσω. Λάθος ή σωστό δε κρίνω από τώρα. Θέλω να ζήσω, να δημιουργήσω, θέλω να υπάρχω για το καλό.

Είμαι παιδί και ονειρεύομαι. Είμαι παιδί και ελπίζω. Είμαι παιδί και θέλω ν’ αλλάξω τον κόσμο… πριν με αλλάξει αυτός…

Άκης Παρισιάδης

Σχετικά άρθρα:

1. “ΠΑΜΕ ΠΑΚΕΤΟ” ΣΤΟΝ ALPHA ΜΕ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΟΣΜΟ