Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΓΟΡΑΣΕ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ (ΓΣΕΕ ΚΑΙ ΑΔΕΔΥ) ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ
Ο Ελληνικός λαός τους τελευταίους μήνες έγινε μάρτυρας των πιο αντιφατικών οικονομικών αναλύσεων. Πρωταθλήτρια στη παραπληροφόρηση αναδείχθηκε η κρατική ΥΕΝΕΔ. Υπήρξαν και κάποιες φωνές σοβαρές που προειδοποιούσαν για τη καταιγίδα που έρχεται από τον Νοέμβριο αλλά αυτές φιλοξενήθηκαν στο διαδίκτυο αφού το κρατικό-ιδιωτικό τηλεοπτικό πριγκιπάτο τους αγνόησε.
Την Κυριακή σε απευθείας μετάδοση, ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς και πρωθυπουργός της Ελλάδας, έχοντας άπαντες τους σοσιαλ-φιλελεύθερους υπουργούς και υφυπουργούς μαζεμένους στο στρογγυλό υπουργικό τραπέζι, απευθύνθηκε στον Ελληνικό λαό με τόνους δραματικούς. Αυτή η τελετή έμοιαζε με μυστικό δείπνο. Ίσως να είναι και η τελευταία πράξη του πολιτικού προσωπικού της μεταπολίτευσης
Η τελετή παράδοσης της χώρας στο ΔΝΤ στις 2 Μαΐου 2010, έχει καταληκτική
ημερομηνία Εθνικής χρεοκοπίας το 2014.
Οι εθνικές υποχωρήσεις από το 1996 μοιραία θα οδηγούσαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ.
Είναι οι ίδιοι που το 1996,βούλιαξαν στα γαλάζια νερά του Αιγαίου(ΙΜΙΑ), την Εθνική μας κυριαρχία κατ΄ απαίτηση του Κλίντον και του Χόλμπρουκ.
Είναι οι ίδιοι που τσαλάκωσαν την Εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων στις Ζούγκλες της Κένυα(περίπτωση ΟΤΖΑΛΑΝ).
Είναι οι ίδιοι οπαδοί της δημιουργικής λογιστικής που ξεπούλησαν και υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μας στις τράπεζες ‘’πρακτορεία” των ΗΠΑ και της Ευρώπης.
Η δικαιολογία μετά από οχτώ μήνες ότι δεν υπήρχε άλλη λύση είναι ομολογία πολιτικής ανεπάρκειας και έλλειψη πολιτικής παιδείας. Όταν δύο μήνες πριν έγραφα ότι δεν ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΛΕΝΕ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΠΑΝΕ και η μόνη έντιμη και Εθνικά δίκαιη πράξη ήταν η παραίτηση τους, ισχύει και σήμερα στο ακέραιο. Ο Ελληνικός λαός πρέπει να βρει τη δύναμη να αντισταθεί, να περάσει σε νέες μορφές αυτό- οργάνωσης.
Η οργανωμένη αντί-στάση που προτείνουν οι βολεμένοι των συνδικάτων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στερείται σχεδίου. Στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν να κρατήσουν τα οφίτσια και τα όποια προνόμια κέρδισαν μέσα από τις συναλλαγές, με τους κρατικούς αξιωματούχους και το πολιτικό προσωπικό τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Η εκλογή τους κινήθηκε πάντα στα όρια της νομιμότητας,(τα συνέδρια τους έμοιαζαν περισσότερο με γαστρονομικές συναντήσεις παρά με συνέδρια εργαζομένων). Τον απόλυτο έλεγχο των συνέδρων και τις διαδικασίες ανάδειξης τους, τις συναντάμε μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες.
Αξίζει να μάθουν οι πολίτες ότι οι συνδικαλιστές της χώρας μας για την μακρά (και επίπονη) συνδικαλιστική τους δράση, χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ τους, φθάνουν στο δημόσιο, ευρύτερο δημόσιο τομέα και τράπεζες, στους βαθμούς του υποδιευθυντή και διευθυντή με τα ανάλογα προνόμια που έχουν αυτές οι θέσεις.
Αν οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δεν περπατούσαν σε ένα τεντωμένο σχοινί ισορροπώντας ανάμεσα στη κομματική ταυτότητα και του μέλους της ηγεσίας του συνδικάτου, έπρεπε να ανοίξουν από τον Δεκέμβρη μια δημοκρατική κουβέντα, ένα διαρκές φόρουμ-συμπόσιο-συνέδριο στο κέντρο της Αθηνάς, ανοικτό σε όλους τους εργαζόμενους, τους διανοούμενους που αντιστέκονται, τους οικονομολόγους της άλλης άποψης από αυτή της παράδοσης στα ντόπια πρακτορεία, τις υπερεθνικές και υπερατλαντικές δυνάμεις.
Αυτή η πρωτοβουλία θα έβρισκε χιλιάδες εργαζόμενους, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες (φοιτητές, νέες και νέους ανέργους, αγρότες, μικρομεσαίους),να συμπορεύονται σε μια στρατηγική, εθνικής αξιοπρεπείας και απεγκλωβισμού από την αιχμαλωσία που συνειδητά οδήγησε η πολιτική των συντηρητικών και σοσιαλ-φιλελεύθερων κυβερνήσεων.
Ντίνος Παπαντωνίου
Σχετικά άρθρα:
