Σε περιόδους κρίσης, έλλειψης συλλογικής αυτοπεποίθησης, αυτογνωσίας, ο κόσμος ψάχνει τις αιτίες σε κάθε «διαφορετικό» που θα ‘ρθει να αποσταθεροποιήσει την «ησυχία» του, τα κοινά δεδομένα. Όταν έχει μάθει έτσι, κάτι άλλο που εμφανίζεται δημιουργεί φόβο αταξίας. Αλλά αν ένα πρόβλημα είναι η αντίδραση, αυθόρμητη απέναντι σ’ έναν «κίνδυνο», το κύριο όμως είναι η πολιτική του εκμετάλλευση. Οι πολιτικοί εκμεταλλεύονται το ότι ο καθένας κουβαλάει μέσα του μια σκοτεινή ζώνη που προσπαθεί να την καταστείλει και που ξαναξυπνάει όταν συγκρίνεται με άλλους.
Αυτές οι αφετηριακές διαπιστώσεις εμπλέκονται στην τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα. Ο κ. Σκούρας επέκρινε την παρουσία του δημάρχου στα εγκαίνια της Βουδιστικής Στούπας (που έγινε στο Γελλήνι). Από τα κάτω άρχισε ν’ ακούγεται κάποια μουρμούρα. Λίγοι βεβαίως. Και κατόπιν ήρθαν και δημοσιεύματα σε κορινθιακά blogs. Διάβασα ότι: «αγανάκτηση στο Ξυλόκαστρο για την παρουσία Κλαδούχου…», «Μεγάλη αναστάτωση έχει προκαλέσει στη Δυτική Κορινθία η παρουσία του νυν…», «οι κάτοικοι του δήμου αντιμετωπίζουν με έντονο σκεπτικισμό την κίνηση του δημάρχου, την ώρα που πολλοί δεν διστάζουν να μιλούν για μεγάλο θέμα που θα κάνει το γύρο της χώρας αν παρουσιασθεί σ’ όλη την έκταση». Οι πολλοί ας δεχθούμε ως υπόθεση εργασίας ότι είναι πολλοί. Ότι «δεν διστάζουν» δε φαίνεται και μάλλον διστάζουν να πουν τ’ ονόματά τους. Γιατί στα μεγάλα θέματα δεν χωράνε δισταγμοί. Και καλό θα ήταν να μας ενημερώσουν ποια είναι η όλη «έκταση» του θέματος. Να μάθουμε κι εμείς.
Αυτά τα δημοσιεύματα ενισχύουν μια μικρή ομάδα με φοβικά σύνδρομα και τα υπονοούμενα, μισόλογα, όταν αναπαράγονται δημιουργούν μια ταυτότητα επιφυλακτικότητας στην αρχή και μετά εχθρικότητας.
Θα πουν ότι δεν κρίνονται οι Βουδιστές αλλά το ότι μίλησε σ’ αυτούς. Εδώ βρίσκεται μια λαθρολεξία, γιατί κρίνεται γιατί πήγε εκεί. Ενώ π.χ., στην Λυκοποριά, στη γιορτή της ομάδας, ήταν φυσιολογική η παρουσία του.
Αυτούς που έκαναν τη γιορτή στο Γελλήνι δεν γνωρίζω, ούτε κι έχω μεταφυσικές περιέργειες. Με απασχολούν αυτά που γράφω στον τύπο. Πιστεύω, όμως ότι κάθε θρησκευτική - φιλοσοφική ομάδα, κάθε κοινότητα πνευματική ή διεκδικητική, ανθρώπων που δραστηριοποιείται στα πλαίσια της δημοκρατίας και του σεβασμού, ανήκει στην κοινωνία πολιτών. Όμως για τους Έλληνες δεν νοείται άνθρωπος έξω από την ιδιότητα του πολίτη: που προτείνει την αλλαγή της ζωής, της κοινωνίας χωρίς να πιστεύει ότι αυτή είναι αποτέλεσμα θείων εντολών. Όταν μετέχει στο δημόσιο χώρο με το δημόσιο λόγο του για την πρόοδο, την συλλογική ευημερία και το δίκαιο.
Κάθε πολίτης, κάθε θρησκευτική, εθνική και άλλη ομάδα πρέπει να ‘χει την ταυτότητά της και οι άλλοι να την σέβονται. Δεν είναι ελευθερία το να μην σέβεσαι, να προκαλείς το συναίσθημα του άλλου. Είδα σε blog αντί για το κεφάλι του Βούδα να υπάρχει αυτό του δημάρχου Ξυλοκάστρου. Θα άρεσε στους χριστιανούς να κάνουν κάτι αντίστοιχο με την εικόνα του Χριστού πάνω στο Σταυρό; Έτσι, άλλο η κριτική στον οποιονδήποτε, η ακόμα και η διακωμώδησή του κι άλλο αυτό να συμβαίνει χρησιμοποιώντας θρησκευτικά σύμβολα.
Πληροφορήθηκα ότι ο δήμαρχος, μιλώντας στο Γελλήνι είπε ότι το «είμαστε πολίτες με ταυτότητα» το είπε ο Σωκράτης. Θα αναπτύξουμε ένα ισχυρότερο συναίσθημα εντοπιότητας αν προστρέξουμε στον κορίνθιο πολίτη Διογένη. Ξεκίνησε από τον Πόντο, έγινε στην Αθήνα διάδοχος της σχολής του Αντισθένη. Δίδασκε ότι κανένας δεν πρέπει να καθορίζει τη ζωή των άλλων. Όταν ρωτήθηκε ποιου κράτους πολίτης είναι, αυτός απάντησε «κοσμοπολίτης». Σήμερα, ας κρατήσουμε ισχυρή την εκτίμηση σε αξίες ζωής, δικαιωμάτων. Τα δικαιώματα των λαών και των ανθρώπων γίνονται δικαιώματα για όλους τους λαούς και τους ανθρώπους, όλους τους πολίτες του κόσμου με την αυτοσυνειδησία, όταν ο ένας σκέπτεται τον άλλο και μαζί με τον άλλο.
Γιατί πάνω στο σταυρό Βορρά - Νότου και Ανατολής - Δύσης είναι καρφωμένη η πανανθρώπινη ψυχή. Και του ενός και του άλλου και όλων. Έτσι έβλεπε όλο τον κόσμο ο Σικελιανός. Την ελληνική, οικουμενική παιδεία της δημοκρατίας, της απελευθέρωσης, του αλληλοσεβασμού, εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ
ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ
Ξυλόκαστρο 26.08.2010